The first thing that struck me most on arriving was the apparent normacly that prevailed in most parts. Unlike the general impression of a city under siege or a country under attack, whipped up by the media, the city denizens seemed to go about their vocation quite normally. Till the time I reached the Colaba point, where most shops had been closed down and anxiety seemed writ large on most faces, I didnt see anything amiss elsewhere. In fact some tea shops still functioned and I recharged my laptop from within a public convenience.

The taxi-driver of course was reluctant to take me to the spot and was constantly wondering whether we would be caught in some explosion or violence. The besieged Taj Mahal was more imposing than intimidating. At the time, 27th evening,  barring an odd gun shot, and some smoke from somewhere nothing really seemed scary.

Surely the 24/7 TV channels did their worst to spread panic. After a time the driver started phoning me up and pressing me to leave. Obviously he had become nervous, but I wouldnt like to lose his services. I tried to reassure him. The ding-dong continued for a while and he was a releived man when I finally chose to call it a day. He was apologetic, blaming it all on his wife, rather on the TV channels.  Seeing the hysterical live coverage, his wife had panicked and she wouldnt leave him in peace!

Neither then nor subsequently did I encounter any overt hostility to Muslims. People were aghast, yes, and scoffed at the non-existent government, but it was difficult to find anyone saying kill muslims or even destroy Pakistan.

And there was this gem from a parivaar-type chap: Sir, I only wish Manmohan Singh is not foolishly hustled into a war with Pakistan…for they have atom bombs, some mad man can press the button! For once I silently thanked A.Q.Khan, the father of the Pak bomb. If theres a deterrent, it is that perhaps!

No Marathi manoos, no Bal Thackeray-like rhetoric, knives were not out anywhere. Clearly Mumbai is a much more sobered place than what it once was in the aftermath of Babri Masjid destruction. That was some relief.

This is not to say people are not bitter, only resetnment is not boiling. Only as a perceptive observer pointed out, “They are waiting for things to settle down, after which one can perhaps see some action…I cant be so sure…”

But the other perspective was people had learnt their lessons. “saab, if we fight, it is we who suffer, not the politicians, everyone has come to realize that,” said a Hindu petrol bunk operator.

As for Congress being badly mauled in the Assembly elections, it’s too early to say. Even a parivaar-type seemed angry with Modi for seeking “to play politics in this hour of fire.”

I couldnt get to speak to many a Muslim. But one could see them moving around freely. A number of bearded men in long-flowing kurtas kept coming to the Taj point, watch the spectacle.

So far so good.

But the West seems to be more anxious to dismember Pakistan than even the sanghis. From Barak Obama’s assertion of India’s right to “pursue the terrorists” to a B BC News anchor’s ‘firmly telling” Pak High Commissioner to India that most Indians wanted war with Pakistan, it looks like they are egging on India to “complete the unfinished agenda.”

That is going to be disastrous for everyone around, nuke bombs or none. Let us hope that Manmohan singh would not fall for such baits.

The worst point of the whole episode is the screaming coverage by the media, especially the Times of India. Absolutely disgusting. Even while claiming to be secular they could have poisoned the minds of the ordinary Mumbaikar beyond help.

A rage against political class is ok, but revanchist breast-beating is condemnable.

 

 

 

 

 

 

How many times can one be surprised or appalled by totalitarian excesses? Nothing but naiveté, perhaps. A singular unwillingness to accept the potential monstrosities of a dictatorial structure, never mind proletarian or otherwise? Possible.

 

I repeatedly fall for it more because I would like to imagine that a nobler vision of humanity has not been conceived of nor has there been a more accurate diagnosis of the injustice we see all round us.

 

When I read Peking by Anthony Grey, I once again was overpowered by despair and disgust. It might be ridiculous to attempt a review of a book in 1988. But it would be a nice occasion to revisit something of what has gone in the name of communism.

 

It is a fictionalized account of the famed Long March and then the tumultuous reign of  Mao. I have always been skeptical of the contributions of this Chairman despite some close interaction with Naxalites.

 

And there was this book, The Private Life of Chairman Mao: Li Zhi-Sui,

It portrayed a leader who  lived in isolation, shared his bed with many young women, and traveled around the nation to luxury villas in a great cocoon of guards and private trains. Dr. Li is in general not judgmental about the endless parade of young women in Mao’s bed, citing the Daoist practice of using sex for longevity. But he was shocked by Mao’s lack of concern about transmitting a vaginal infection from one woman to another. Far more insight into the pathologies of the inner circle is provided by his many accounts of the flattery and servility that surrounded the chairman; his description of these traits in the widely respected Zhou Enlai will upset many in China, if they ever have a chance to read it. Especially horrifying is his picture of the vast Potemkin village of perfectly planted fields full of peasant women dressed in red and green, with village blast furnaces smoking everywhere, as the chairman’s train traveled south in the first autumn of the Great Leap Forward. Dr. Li describes a leader who has lost touch with reality and confesses that he himself was caught up in the enthusiasm. As millions died in the famines brought on by the Great Leap policies, Mao acknowledged it by occasionally abstaining from eating meat.

 

This I have bodily lifted from a review for the sake of convenience. Anyway the fact of the matter is that I was not too very shocked, I was only revolted. Still I used to give him some allowance for his constant exhortation to his followers to shed top-down approach and learn from the masses.

 

But Anthony Grey’s novel shook me thoroughly. On quite a few occasions, I felt so shaken, so depressed, I closed the book for the moment and engaged myself with something else. Am not going to recount in detail the plot. It might spoil the pleasure of those who might try get a copy.

 

Published by the Pan, it should be out of print. But one can get it through sources like Amazon.com

 

Its really on an epic scale. Barring some typically fictional twists, quite predictable, leaving you almost weary, its as plausible as one would like it to be. Its quite engrossing too.

 

We see Long March through the eyes of a missionary who is taken prisoner by the Red Army and dragged through some horrendous terrain including swamps and marshes that turn into death traps for thousands.

 

As the missionary is eventually released, ironically he almost loses his faith in his own calling, in the redeeming power of Christianity.

 

Still he keeps going back to China for by that time he had developed some intimate ties. And he is horrified by what he sees. Just as we are.

 

The Long March miseries, arbitrary decisions like the imprisonment and ill-treatment of some persons or inhuman marches across marshes and hugely costly expeditions could all be condoned to some extent by the contingencies, but not what happens thereafter.

                                                                                                                     

Even the great leap forward was perhaps born of misplaced zeal, but the abortive ‘thousand flowers’ was a vindictive exercise of power. For the uninitiated – Let a thousand flowers bloom is a common misquotation of Chairman Mao Zedong’s “Let a hundred flowers blossom”. This slogan was used during the period of approximately six weeks in the summer of 1957 when the Chinese intelligentsia were invited to criticize the political system then obtaining in Communist China.

The full quotation, taken from a speech of Mao’s in Peking in February 1957, is:

“Letting a hundred flowers blossom and a hundred schools of thought contend is the policy for promoting progress in the arts and the sciences and a flourishing socialist culture in our land.”

It is sometimes suggested that the initiative was a deliberate attempt to flush out dissidents by encouraging them to show themselves as critical of the regime. Whether or not it was a deliberate trap isn’t clear but it is the case that many of those who put forward views that were unwelcome to Mao were executed.

 

The Cultural Revolution – you may google and find out – was terrible, though on the face of it there is always a need for the white-collared and the intellectuals to get off their perch and get to know first hand what is happening in the rural hinterland. Ultimately it turned out to be an orchestrated campaign against Mao’s opponents.

 

Much of this is well known of course, but when we revisit it all courtesy Jakob Kellner, in as stark a language as possible, no varnishing, no hype, it strikes you hard.

 

The most loveable thing about the book is the author is as objective as one can be in the circumstances. The hero doesn’t scream or preach. As I said above, his own faith in Christianity is shaken, he doesn’t see it anymore as an answer to the problems of the Chinese.

 

Again while describing the flowers or cultural revolution contortions, there’s no overt propaganda. If anything there’s an element of despair that it should all have come to that.

 

Anthony Grey was in detention for two full years during the Cultural Revolution. Confined to his room the whole time, cut off from all communication with the outside world. And pray what was his crime? Nothing other than he was a Reuters correspondent and he was a useful bargaining chip against the West in the context of the arrest of some communists in Hong Kong following a riot. Still he doesn’t rant and rave. And he seems to have taken enormous pain in gathering the basic material for the book.

 

Along with the hero and the disillusioned comrades of China we too heave a sigh of relief as Mao finally passes away and the Gang of Four meet with their deserts. Could there be a greater tragedy than that for a revolution?

 

 

Whats happening now in China one cant digest. Black or white, catching mice is all fine. But its again the big fats who are luckier, the rest continue to slog. The hiatus continues to widen. Apart from the fact there is no more the Maoist excesses, there’s nothing to feel excited about whats happening now over there.

 

If only Mao had been more sincere to whatever he was professing, the world would indeed have been a different place.

 

Forget it, whats the answer than? Capitalism is horrendous, it makes you so much the less of a man, making you chase either money or personal glory, completely oblivious of whats happening to you or to your fellow human beings or to the world you live in.

 

The so-called proletarian dictatorship seems even worse. So what can be done? No easy answers.

 

Only a limp one, saying that those who understand Marx in the proper perspective can stall the rise of a Mao or Stalin.

 

The retort could be, well, even religious leaders make the same claim – if you understand the true spirit, things wont be like this.

 

Only Marx’s perspective seems to be far more rational, sensible and human.

 

Finally could ever such a political novel have come from a communist set-up? I wish somebody does try that on the Dravidian revolution, the havoc wrought by Karunanidhis and Jayalalithaas.

 

 

 

 

வேறு ஒரு புகைப்படம்தான் தேடினேன்.  கிடைத்தது. ஆனால் இணைக்க முடியவில்லை. எனவே அடையாளமாக ஒன்று. அவ்வளவே.

இந்த லிங்கில் க்ளிக் செய்யுங்களேன். http://www.tamilnet.com/pic.html?path=/img/publish/2008/11/12_11_08_asif_05.jpg&width=1574&height=838&caption=Political%20leaders%20of%20CPI,%20AIDMK,%20VCK,%20MDMK%20and%20AISMK%20with%20veteran%20actress%20Manorama%20expressing%20solidarity%20with%20Eezham%20Tamils%20[Photo%20courtesy:%20Janasakthi]

தமிழ்நாட்டில் கறைபடாத கரங்களுக்கு சொந்தக்காரர்கள் சிலரில் ஒருவரை, எளிமைக்கும் தன்னடக்கத்திற்கும் இலக்கணமான ஒருவரை, எவருடன் கை கோர்த்து விட்டிருக்கிறார்கள் பாருங்கள்.

தமிழ் தேசிய உணர்வுடையோரை ஈர்க்கிறோம் என்று சற்று அளவுக்கு மீறியே போகிறார் தா.பாண்டியன். அது நெருடல்தான். ஆனாலும் எப்படியாவது ஏதாவது ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முயற்சிப்பதும் சரியே.

ஆனால் பச்சை சந்தர்ப்பவாதி, வர்க்கப் பார்வை அறவே இல்லாதவர், பாசிஸ்டு விடுதலைப்புலிகளின் ஊது குழல்களிலேயே மிகவும் மோசமான ஒருவர், அவருக்கு அருகில் நாமெல்லாம் பிரமிக்கும், பொதுவாழ்வில் மற்றவர்களுக்கு ஒரு முன்னுதாரணமாக இருக்கும், ஒருவரை நிறுத்தி இப்படியா கேவலப்படுத்துவது. அய்யோ பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சியே.

தோழர் நல்லகண்ணுவின் முகத்தில் முடியே வளராது. ஏனெனில் விடுதலைப்போராட்ட காலத்தில் சிறையில் இருந்தபோது, அவரது மீசை முடியினை ஒவ்வொன்றாக பிடுங்கி, அங்கெல்லாம் சிகரெட்டால் சுட்டிருக்கிறார்கள்.

இதைப்பற்றி ஒரு நண்பர் கேள்விப்பட்டு, இதை எங்கும் பதிவு செய்யவில்லையே என்று ஆதங்கத்துடன் கேட்டிருக்கிறார். ஓ, அதுவா இதிலென்ன இருக்கிறது? நாம் எதுவும் நடக்கும் என்று தெரிந்துதானே அத்தைகய போராட்டங்களில் பங்கேற்கிறோம்? அப்புறம் வெட்டினான், குத்தினான், சித்திரவதை செய்தான் என்று வருத்தப்படுவதோ, பிரலாபிப்பதோ அபத்தம். அப்புறம் இதைவிட எத்தனையோ கொடுமைகளை பல்வேறு தலைவர்கள் அனுபவித்திருக்கிறார்கள், நம் மக்களுக்கும் அன்றாடம் ஏற்பட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறது… இதைப்பற்றி பேசுவானேன், விடுங்கள் என்றிருக்கிறார்.

ஆனால் பாருங்கள்,  பாளையங்கோட்டை கரப்பானையும் தேளையும் பற்றி இன்றும் மாய்ந்து மாய்ந்து, கவிதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள், சிறையில் மின் விசிறி இல்லாமல் இருந்த சாகசம் பற்றி மேடைக்கு மேடை முழங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அவர்களுடனெல்லாம் கைகோர்த்து உயர்த்திப்பிடிக்கவேண்டிய நிலை நமது நல்லகண்ணுவிற்கு.

இடதுசாரிகள் – தமிழ் தேசியம், சாதிப் பிரச்சினை குறித்து பிறகு எழுதுகிறேன்.

அது வேறு, ஆனால் இருக்கும் ஒன்றிரண்டு மிக மதிக்கத்தக்க தோழர்களையும் இப்படிக் கொச்சைப்படுத்தி, அவரும் இதற்கெல்லாம் கட்சிக் கட்டுப்பாட்டின் பெயரால் தன்னை உட்படுத்திக்கொண்டு….

தலையிலடித்துக்கொள்ள இன்னுமொரு காரணம்!

 

ஒரு பெரும் சூறாவளியின் துவக்கத்தில் பிராமண சமூகம் சிக்கியிருக்கிறது என எனக்குத் தோன்றுகிறது. நான் என்னை ஒரு பிராமணனாக கருதாவிட்டாலும் கூட, நான் பிறந்து வளர்ந்தது பிராமண சூழலில்தான், இப்போதும் உறவினர் குழாமெல்லாமே பிராமணர்கள்தாம். அந்த அளவிலே எனக்கு பிராமணர்களைப் பற்றியே அதிக தகவல்கள் கிடைக்கின்றன. எனவேயே அதைப்பற்றி இங்கே பதிவு செய்கின்றேன்.

பெரியாரின் சுயமரியாதை இயக்கம் தமிழ் சமூகத்தில் பிராமண ஆதிக்கத்தினைத் தகர்த்த பிறகு, பிராமணர்கள் மத்தியில் நிகழும் குறிப்பிடத்தகுந்ததொரு நிகழ்வை நாம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம், ஆனால் அவர்களில் பலர் அதை உணரவில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

பெண்களின் எண்ணிக்கை பல்வேறு காரணங்களால் சரிய, ஆண் பெண் விகிதாச்சாரம் எக்கு தப்பாக மாறிவிட, திருமணம் ஒரு சாதனையாகிவிடுவதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். பஞ்சாப் மாநிலத்திலும், ஏன் குஜராத்திலும்கூட அப்படி ஒரு சிக்கல் உருவாகி, நவீன பாஞ்சாலிகள், அதன் பின்விளைவாக பல்வேறு அவலங்கள், இப்படியெல்லாம் நடக்கிறது.

எகிப்து நாட்டில் ஓர் அளவிற்கு மேல் வசதியிருந்தால்தான் மணம் புரியமுடியும், ஆனால் அங்கோ வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் பூதாகாரமாகப் பெருக, திருமணம் செய்துகொள்ளும் வாய்ப்பு அறவே இல்லாமல் போய்,பல இளைஞர்கள் தீவிரவாதத்தில் இறங்குவதைப் பற்றி அண்மையில் நியூ யார்க் டைம்ஸ் பத்திரிகை செய்தி வெளியிட்டிருந்தது.

 

இவை எல்லாம் இப்போது என் மனக்கண் முன் ஓடுகிறது. மிக நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர், தன் மகனுக்கு தீவிரமாக பெண் தேடுபவர். என் வீட்டிற்கு அணமையில் வந்தபோது, இந்து மாட்ரிமோனியல் விளம்பரம் ஒன்றைப் பார்த்துவிட்டு, சம்பந்தப்பட்ட நபருக்கு டெலிபோன் செய்கிறார்: நான் இந்தக் கோத்திரம், இப்படிப் பூர்வீகம், என்னுடைய முதல் மகன் இப்படி ஒரு ஸ்டேட்டஸில் இருக்கிறான், இந்தப் பையன் ஓஹோவென்றிருக்கிறான், அடுத்து ஒரு ப்ராஜெக்ட், அது க்ளிக்காகிவிட்டால் அவனைப்பிடிக்கவே முடியாது….ஏதோ அளந்துகொண்டேபோனார் மனிதர். அப்பக்கத்திலிருந்து ரொம்ப அக்கறையுடன் பதில் வந்ததாகத் தெரியவில்லை. சரி, நீங்க ஜாதகம் அனுப்புங்கோ, நானும் அனுப்பறேன், அப்றம் எல்லாம் பகவத் சங்கல்பம்….

ஒரு பக்கம் வேதனையாகவும், ஒரு பக்கம் சிரிப்பாகவும் இருந்தது அவருடைய hard sell. ஏறத்தாழ ஒரு வாரம் ஆகிவிட்டது, ஒன்றும் பதிலைக்காணோம். மனிதர் இப்போது ஏதோ கோவிலுக்கு மாலை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறார், விரதமிருக்கிறார்.

இந்த இடுகை இப்பிரச்சினை பற்றித்தான். எங்கு திரும்பினாலும் ஆண்களைப் பெற்றவர்கள், ஆலாய்ப் பறக்கிறார்கள், மருமகளைப்

பிடிக்க. புலம்புகிறார்கள் எதுவும் அமையவில்லையே என்று. பெண்களைப் பெற்றவர்கள் பந்தா காட்டுகிறார்கள். விளம்பரங்களே மணமகள் தேவைதான், பாவம் மணமகனை சீந்துவார் இல்லை போலிருக்கிறது!

 

சொஜ்ஜி, பஜ்ஜி சாப்பிட்டுவிட்டு, பெண்ணைப் பாட்டுப் பாடச் சொல்லி, முடிந்தால் டான்ஸ் மூவ்மெண்ட்ஸ் கூட செய்யச்சொல்லிய, காலமெல்லாம் மலையேறிவிட்டது. பையன் எங்கே வேலை பார்க்கிறான், TCS, Infosys போன்ற நிறுவனமென்றால் பார்க்கலாம். ஏனென்றால் வெளிநாடுகளுக்குப் போய் அங்கேயே செட்டிலாகிவிடும் வாய்ப்பிருக்கிறதாம்.

 

 

ஒரு பெண் ஏறத்தாழ எல்லாம் நிச்சயமாகிவிட்ட நிலையில், பையனைக்கூப்பிட்டு சொல்லியிருக்கிறாள், உங்க வேலையை விட்டிட்டு எங்க கம்பெனிக்கு வாங்க, ரெண்டுபேரும் ஸ்டேட்ஸ் போய்டலாம், இல்லையென்றால் இத்திருமணம் நடக்காது…அது நடக்கவில்லை.

 

ஒரு விதத்தில் மகிழ்ச்சியாக, ஒரு குரூர திருப்தியாக இருக்கிறது. ஆண் வர்க்கத்திற்கு சரியான சவுக்கடி என்று. இன்னொரு பக்கம் வேதனையாக இருக்கிறது. என்னமாதிரியான மதிப்பீடுகள் வளர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

 

அமெரிக்க பொருளாதார சரிவிற்குப் பின்னால் இந்நிலைமையில், அமெரிக்க கனவுகளில், சற்று தொய்வு ஏற்படலாம்தான். ஆனால் பெரிய அளவில் இந்திய பொருளாதாரம் பாதிக்கப்படாமல் software sector வளர்ச்சி நீடித்தால், அமெரிக்க விசா craze வேண்டுமானால் குறையலாமே தவிர, இத்தகைய மனப்போக்கில் மாற்றம் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை.

 

கூட்டுக்குடும்பம், ஏன் ஆண்வீட்டில் பெண்குடிபுக வேண்டும் என்ற கேள்விகளுக்கு அப்பால், வீட்டை விட்டு, நாட்டைவிட்டே ஓடிவிடவேண்டும், பெற்றோர்களுக்கோ, சொந்தபந்தங்களுக்கோ என்ன ஆனால் நமக்கேன்ன என்ற சிந்தனை, அதுதான் கவலைப்பட வேண்டிய விஷயம். பெற்றோர்கள் எப்படி நடந்துகொண்டால் இப்படிப்பட்ட அணுகுமுறை பிள்ளைகளிடம் வேரூன்றும்?

 

 மூன்றாண்டுகளாய் மருமகளை வலைவீசித் தேடிக்கொண்டிருப்பவர் குமுறினார்….இந்த ஜீயர்களும், ஆச்சாரியர்களும் என்ன செய்கிறார்கள், தங்களை நாடி வருவோரிடம் சொல்லவேண்டாமா.

 

 

பராசக்தி வசனம் போல எனக்குத் திருப்பியடிக்கத் தோன்றியது…முட்டாள் எந்தக்காலத்திலடா அம்பாள் பேசினாள்?

எந்தக்காலத்தில் இம் மடாதிபதிகளெல்லாம் சமூக அவலங்களைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டிருக்கிறார்கள்? பக்தி வளரவேண்டுமென்பார்கள், கோவிலைக்கட்டு என்பார்கள், யாகம் நடத்துவார்கள், இவர்களுக்கு சில்லறை தேறுமே. அதைத்தாண்டி இவர்கள் என்று சமூகத்தைப் பற்றி அக்கறைப் பட்டிருக்கிறார்கள்?

எல்லோருமே Ayn Rand களாக, சமூக உணர்வு என்பது தேவையில்லாத ஒரு சுமை என நினைப்பவர்களாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறார்களா?

 

இல்லை, நான் தான் தேவையில்லாமல் S.O.S. அடித்துக்கொண்டிருக்கிறேனோ? மறுபடி ஆணாதிக்கம் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ளுமோ?

 

எப்படியாயினும் சரி, ஆண், பெண், இளைஞர், முதியவர், யார் மனமுடைந்தாலும் அது வேதனைப்பட வேண்டிய விஷயம்தானே.

ஒபாமாவுக்கு ஓ போடும் இந்திய இதழ்களைப் பார்க்கும்போது பற்றிக்கொண்டு வருகிறது. என்னய்யா ஆகிவிட்டது, இப்படி எல்லோரும் குதிக்கிறீர்கள்? அடிப்படையில் நான் ஒரு ஆங்கிலப் பத்திரிகையாளன் என்ற முறையிலும், பொதுவாகவே ஆங்கில நாளேடுகள், வார இதழ்கள் பொதுமக்கள் கருத்தை உருவாக்குவதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன என்ற முறையிலும், அவற்றின் மீதே எனக்கு ஆத்திரம் பொங்குகின்றது.

ஒபாமா வெற்றியினை ஏதோ இந்திய மக்களின் வெற்றியாகவே கருதி பக்கம் பக்கமாக எழுதித் தள்ளிவிட்டார்கள். இன்று அமெரிக்கர்கள் வைத்தத்துதான் சட்டம். அந்நாட்டின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பவர் பல நாடுகளின் தலைவிதியை நிர்ணயிப்பவராய் இருக்கிறார். அந்த அளவில், கூர்ந்துதான் கவனிக்கவேண்டும்.

14 சதம் கூட இல்லாத கறுப்பரினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவர் அந்நாட்டு அதிபராவதும் வரவேற்கத்தகுந்ததே.

அதைத் தாண்டி நாம் புளகாங்கிதம் அடைய என்ன இருக்கிறது? பொருளாதாரமோ, வெளிநாட்டு விவகாரங்களோ, ஒபாமா புதிய ஒரு பாதையை வகுப்பதற்கான அடையாளம் எதுவுமே இல்லாதபோது, ஏன் இப்படி எல்லாம் ஆர்ப்பரிக்க வேண்டும்?

ஒபாமா தனது வெற்றி அமெரிக்காவில் எதையும் சாதிக்கமுடியும், அனைவருக்கும் சம வாய்ப்புக்கள் வழங்கும்  நாடு அது என்பதை சந்தேகமற நிரூபிக்கிறது என்று கூறி இருக்கிறார் பாருங்கள். ஒரு ஒபாமா வென்றுவிட்டால் அனைத்து கறுப்பர்களுக்கும் விடியல் என்று பொருளா?

இந்த வெற்றிக்கே எப்படி எல்லாம் ஒபாமா அல்லாட வேண்டி இருந்தது, சமரசம் செய்து கொள்ளவேண்டி இருந்தது, கறுப்பர்களின் அவலநிலையினை எதிர்த்து குரல் கொடுப்பவர்களுக்கும் தனக்கும் எவ்வித தொடர்பும் இல்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண்டி இருந்தது, தனது பெயரில் ஹுசேன் இருப்பதால் முஸ்லீம் என்று நினைத்து நிராகரித்துவிடுவார்களோ என்று அஞ்சி, அஞ்சி ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்துவைக்கவேண்டி இருந்தது? இவரா மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் கனவை நனவாக்கப் போகிறார்? அதை விடுங்கள், ஏதோ ஒரு வகையில் புண்ணுக்கு மருந்து என்றால் சரிதான். எது நடந்தாலும் லாபம்தான்.

நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை. ஒபாமா எப்படி தனது வெற்றி அமெரிக்கா என்ற அற்புதமானதொரு தத்துவத்திற்கு கிடைத்தவெற்றியாக சித்தரிக்க முயல்கிறாரோ, அத்தைகய ஒரு முயற்சியில்தான் இந்திய பத்திரிகைகளும் இறங்கி இருக்கின்றன. எல்லோருமே தெரிந்து செய்கிறார்கள். தோழர் ராம் இப்படி செய்தால்தான், நடுத்தர வர்க்கத்தினரின் அபிலாஷைக்களுக்கு தீனி போட்டால்தான் சந்தையில் நீடித்து நிற்கமுடியும் என்று நினைத்து செய்யலாம், ஆனால் ஒட்டு மொத்த விளைவு நாம் எல்லோரும் ஒரே குடும்பத்தினர், வாக்கு, ஜனநாயகம், அதிகமாக மக்கள் வாழ்வில் தடையிடாத அரசு, சந்தைப் பொருளாதாரம் இவையே வளமான, மகிழ்ச்சியான வாழ்விற்கு வழி, அத்தகைய அரசுக் கட்டமைப்பின் உச்ச கட்ட வெளிப்பாடே அமெரிக்கா, புஷ், ஈராக், குவாண்டநாமோ, இவையெல்லாவற்றையும் மற்ந்து விடலாம், தற்காலிக சரிவுகள், யதா யதா ஹி தர்மஸ்ய…ஆண்டவன் போல தேர்தல் நேரத்தில் ஒரு தலைவர் தோன்றுவார், தர்மமும், மகிழ்ச்சியும் நிலைநிறுத்தப்படும் என்ற செய்தியே ஒபாமா வெற்றி குறித்த அளப்பரியின் அடிநாதம்.

கிஞ்சிற்றும் சமூக அக்கறை இல்லாத நடுத்தர மக்களின் கடைந்தெடுத்த சுய நல எதிர்பார்ப்புகளை வளர்த்துவிடும் இத்தகைய ஊடகப் போக்குக்கள்தான் முதலாளித்துவ அமைப்பின் மிக வன்மையான ஆயுதம். அதனை எதிர்கொளவது மிக மிகக் கடினம்.

 

முந்தைய இடுகையில் உள்ள மனிதச் சங்கிலி புகைப் படத்தில் தமிழ்நாடு சமூக நல வாரியத்தின் தலைவி சல்மா, மற்றும் முன்னாள் அமைச்சர் பூங்கோதையை சிலர் அடையாளம் கண்டிருக்கலாம். இதோ இங்கே முதல்வர் கருணாநிதி மழையில் நனைந்துகொண்டிருக்கும் தனது மகள் கனிமொழியை  கரிசனையுடன் விசாரிக்கும் காட்சி.

 

 

 

சல்மாவும் சரி, பூங்கோதையும் சரி, ஏதோ ஒருவிதத்தில் கனிமொழியுடன் தொடர்புடையவர்கள். சல்மா கனிமொழிக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தார், பின்னர் ஏதோ சில காரணங்களால் அத்தொடர்பு அறுந்தது.

பூங்கோதை இன்றளவும் கனிமொழிக்கு நெருக்கம்தான். ஒரு சிறிய பிரச்சினைக்காக, அவர் அமைச்சரவையிலிருந்து விலக நேரிட்டது. அவரது பதவியைக் காப்பாற்ற ஆனமட்டும் கனிமொழி முயன்றார்.

ஆனால் நல்ல பெயர் வாங்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு, கருணாநிதி பூங்கோதையை பலி கொடுத்தார். அப்படிச்செய்து, சுப்பிரமணிய சுவாமி போல ஒரு கடைந்தெடுத்த சந்தர்ப்பவாதி தான் ஏதொ மாபெரும் சாதனை செய்துவிட்டதைப் போல தம்பட்டமடித்துக்கொள்ள இன்னுமொரு வாய்ப்பு ஏற்படுத்திக்கொடுத்ததுதான் மிச்சம். என்ன பெரிய நல்ல பெயரை எடுத்துவிட்டார் கலைஞர்?

இவர் என்ன சுத்த சுயம்பிரகாச அரசியல்வாதியா அல்லது அப்படி இருக்கும் ஒருவராவது அவரது அமைச்சரவையில் உண்டா?

பாவம், அப்பிராணியாக, பூங்கோதை தன் உறவினர் மீதான புகாரைக் கண்டுகொள்ளாமல் விடுங்கள் என்று கேட்டுக்கொண்டதற்கு, நல்ல பரிசு. அடாவடியாகவா கேட்டார்? முதலைகளெல்லாம் முதல்வர்களாக வலம் வரும்போது ஓர் அடிமட்ட ஊழியர்…

எப்பத்திரிகையும் பூங்கோதையின் மென்மையான அணுகுமுறை பற்றியோ, அவ்வூழியர் குடும்பம் பற்றியோ எதையும் எழுதவில்லை.

பூங்கோதை பெரிதாக சாதிக்கவில்லை. யார்தான் சாதித்தார்கள்? ஆனால் நிருபர்கள் பூங்கோதை விவரமானவர், அதிக பந்தா இல்லாதவர், அவரை எளிதாகத் தொடர்பு கொள்ள முடியும் என்றெல்லாம் கூறுவார்கள்.

அவரது தந்தை ஆலடி அருணாவைவிட அவர் அதிகம் மதிக்கப்படவேண்டியவர். அந்த அளவில் அவரது பதவி விலகல் ஓர் இழப்புத்தான். ஆனால் இவ்விடுகை அவரது புகழைப் பாடவோ அல்லது அவருக்காக அனுதாபப்படவோ இல்லை. தலைப்பிலேயே நோக்கம் சொல்லியிருக்கிறேனே.

 

சல்மா ஒரு பெண்ணியக் கவிஞராக அறிமுகமானவர். எனக்கு ஒரு கட்டத்தில் சற்று நன்றாகவே தெரியும். அவரது கவிதைகளில் வெளிப்பட்ட தார்மீக கோபம், அக்கறை போன்றவற்றில் ஒரு விழுக்காடு கூட அவரது செயல்பாட்டில் வெளியானதாகத் தெரியவில்லை.

 

தேர்தலில் வென்றிருந்தால் அமைச்சராகக் கூட ஆகியிருப்பார். அது எனக்கும் வருத்தம்தான். ஆனால் வாரியத்தலைவியாகி என்ன செய்துவிட்டார்? எந்த வடிவில் தனது அக்கறைகளை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார், தனது ராஜ விசுவாசத்தை அவ்வப்போது காட்டிக்கொள்வதைத் தவிர.

திருச்சி பெரிய மனிதர் நேருவைப் பகைத்துக்கொண்டுவிட்ட நிலையில், தனது பதவியினைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதே அவருக்கு பெரும்பாடாகிவிட்டது. கனிமொழியோடு வேறு பிரச்சினை. இவ்வாறு பிழைப்பதுதான் ஓர் அம்ச செயல்திட்டமாக  இருக்கும்போது, வேறு எதைப்பற்றி சல்மா கவலைப்படுவார்?

 

கனிமொழியை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். என்னவெல்லாம் பேசுவார் ஒருகட்டத்தில். இவ்வளவு தீவிரமாக பேசுகிறாரே, தன் தந்தையைப் பற்றி என்னவிதமான மதிப்பீட்டை இவர் வைத்திருப்பார் என்று நான் யோசிப்பேன். ஓரிரு முறை மிகக் கடுமையாக கருணாநிதியை நான் விமர்சனம் செய்தபோதுகூட அவர் கண்டுகொள்ளாமல்தான் விட்டார். சண்டைக்கு வரவில்லை. முகம் கூட சுளிக்கவில்லை. எனக்கே ஏன் அப்படிப் பேசினோம் என்று தோன்றும்.

 

சன் டிவியின் நிகழ்ச்சிகள் மக்களை முட்டாளாக்குபவை என்று புலம்புபவர், தான் பங்குதாரராகவிருக்கும் கலைஞர் டி.வி இந்த லட்சணத்தில் இருந்தும், அதை சரி செய்ய என்ன முயற்சி எடுத்திருக்கிறார்?

 

கலைஞருக்குப் பிறகு தனயன்கள் தன்னை கட்சியிலோ, அரசிலோ,  விட்டுவைத்திருப்பார்களா என்ற அச்சம் அவரை ஆட்டிப்படைப்பதாலோ என்னவோ, கலைஞர் புகழ்பாடி, நல்ல பெயரெடுத்து, தன் நிலையினை உறுதிப்படுத்துவதில்தான் அவர் குறியாகவிருக்கிறார்.

 

 

ஈழப் பிரச்சினையில் சற்று தீவிர நிலைப்பாடு எடுப்பதாக காட்டிக்கொண்டாலும், தந்தையின் அதிவேக பின்வாங்கல் குறித்து வாயைத்திறக்கவேண்டுமே. ஊஹூம்! இதெல்லாம் என்ன பெண்ணியம்!

 

கனிமொழியை விடுங்கள். அருள்மொழி, திராவிடக்கழகத்தைச் சேர்ந்தவர், கொள்கை பரப்புச் செயலர் என நினைக்கிறேன். நன்கு படித்தவர். சிறப்பான பேச்சாளர். சிந்தனையாளர் என்றுகூட சொல்லலாம். அவருக்கு என்ன பெரிதாக காப்பாற்றிக்கொள்ளவேண்டி இருக்கிறது? என்ன stakes?

 

ஆனால் அவர் என்ன செய்கிறார். பொதுச்செயலாளர், ஆசிரியர் வீரமணியின் மனங்கோணாமல் நடப்பதே அவருடைய முக்கிய லட்சியமாகவிருக்கிறது. மீறினால் கட்சியில் இடமில்லையே. எனவே அனைத்து தகிடுதத்தங்களயும், ஆஹா இதுவன்றோ சுயமரியாதை இயக்கப் பணி என்று துதிபாடவேண்டி இருக்கிறது.

 

பெரியார் பெண் விடுதலைக்காக குரல் கொடுத்தவர்தான். கடுமையாகப் பேசியவர்தான். எல்லாவித taboos, மெளடீக தடைகளை,  தகர்க்க முயன்றவர்தான், அவர் மெய்யாகவே ஆவேசப்பட்டிருப்பார்.

 

மணியம்மை? அவரை நேசித்து, இவரும் அவரை விரும்பி இருந்தால், அத்திருமணமும் நியாயமே. ஆனால் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்கவென்றால், அங்கே சற்று உதைக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் மணியம்மை முழுமையாக ஒத்துக்கொண்டிருந்தால் மற்றவர்களுக்கென்ன வேலை அங்கே?

 

இன்னுஞ்சொல்லப்போனால் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்ள. மணியம்மை, வீரமணி போன்றோருடன் இணைந்து குத்துசாமி குருசாமியை கட்சியை விட்டு விரட்டிஇருக்கிறார். எனவே அவர் முழு சம்மதத்துடன்தான் பெரியாரைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருக்கவேண்டும்.

 

 

எனவே பிரச்சினை அதுவல்ல. பெரியார் தன் கண் முன்னே தனது இயக்கத்தொண்டர்கள், தலைவர்கள் தங்கள் வீட்டுப்பெண்டிரை எப்படி நடத்துகின்றனர் என்பதையெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டுதானே இருந்தார். எங்கே குறுக்கிட்டார் என்பதுதான் கேள்வி.

 

தலித் பிரச்சினையாகட்டும், பொதுவாழ்வில் நேர்மையாகட்டும்,  பெண்ணுரிமையாகட்டும், அவர் அதைப்பற்றியெல்லாம் ரொம்பவும் கவலைப்பட்டாலும் கூட, சீடர்கள் என்று சொல்லிக்கொண்டவர்கள் கசடர்களாக நடந்துகொண்டபோதும், அவர் கண்டும் காணாமல் இருந்தார் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

 

 

 

 

அதன் ஒரு விளைவுதான், அவர் மிகத்தீவிரமாக பெண் விடுதலை பற்றி பேசியும், எல்லா திராவிடக் கட்சிகளிலும் , பெண் தலைவர்கள் வெறும் அணிகலன்களாக நடத்தப்படுகின்றனர், மகளிர் அணி ஒரு சடங்கு அமைப்பாக இருக்கிறது.

 

கனிமொழி, சல்மா, பூங்கோதை, சல்மா, அருள்மொழி போன்றோர் அத்தகைய சூழலுக்கு பலியானவர்கள்தாம்.

இலங்கைத்தமிழர் பிரச்சினை தொடர்பான போராட்டங்களுக்கு ஒரு தற்காலிக முற்றுப்புள்ளி வைத்துவிட்டார். நெருக்கடி கொடுக்காதீர்கள் என மத்திய அரசு கரம் கூப்பி கேட்டுக்கொண்டதாம். இவருக்கும் தாங்கவில்லையாம், எத்தனையோ சிக்கல்கள் அவர்களுக்கு, நாமும் ஏன் சேர்ந்துகொண்டு, நாட்டு நிர்வாகத்தை அவர்கள் செவ்வனே செய்துவருவதைக் கெடுக்கவேண்டுமென்று, அளிக்கப்பட்டுள்ள உப்பு சப்பில்லாத வாக்குறுதிகளை ஏற்றுக்கொண்டு சுபம் என்று திரை போட்டுவிட்டார்.

 

 

 

கொட்டும் மழையில் மனித சங்கிலி, ஆஹா இது அல்லவோ இன உணர்வு.

 

தொப்புள் கொடி உறவு அங்கே கூழுக்கு தவிக்கிறது, இங்கே நமக்கேன் தீபாவளி?

 

இனவெறி பிடித்த சிங்களர்களே, திருந்துங்கள், இல்லையெனில் நாங்களே அங்கு வருவோம்….

 

எல்லாவற்றிற்கும் சேர்த்துத்தான் இனி எல்லாம் சுபமே அறிவிப்பு.

 

சில வாரங்களாக் தமிழ் தேசீய வாதிகளுக்குத் திருவிழாக் காலம்தான். சிறையில் அடைப்பதை விடுங்கள், எங்கு திரும்பினாலும், யாரைப் பார்த்தாலும் விடுதலைப்புலிகள், இலங்கைத் தமிழர்கள், இதைப் பற்றித்தான் பேசுகின்றனர். பொதுமக்களிடையே இலங்கைத்தமிழர்க்கு மட்டுமல்ல, விடுதலைப்புலிகளுக்கு பரவலான அனுதாபம் இருப்பதாகவே தோன்றுகின்றது.

 

மேடைக்கு மேடை முழங்கமுடிகிறதென்று மெய் சிலிர்த்துப்போனார்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் ஊத்தி மூடிவிட்டார்.

 

ராமதாஸ் கூட வாய் திறக்கமாட்டார் பாருங்கள். மீண்டும் காங்கிரஸ் தயவில் கூட்டணிக்கு வர முயல்கிறாராம்.

 

தமிழ் தேசியம் எப்படியெல்லாம் இவர்களிடம் படாத பாடு படுகிறது பாருங்கள்.

 

தமிழ் தேசியம் பற்றி எழுதுவோம் என்றவுடன். முதலில் எனக்கு நினைவுக்கு வருவது ருவாண்டா பற்றிய கட்டுரைதான்.

 

1994-ல் ருவாண்டாவில் ஹூடுக்களுக்கும் டூட்சிகளுக்கும் இடையே நடந்த கொடுமையான மோதலில் அதுவரை ஆதிக்கம் செலுத்திவந்த டுட்சிக்கள் வெட்டிச் சாய்க்கப்பட்டார்கள். உலகமே கதி கலங்கி நின்றது.

 

அப்போது ஒரு தமிழ் தேசிய இயக்க ஏட்டில், பார்த்தீர்களா, ஆதிக்கம் செலுத்துவோர் கதியெல்லாம் இதுதான் என்று எச்சரிக்கை வெளியானது. அது குறிப்பிட்டது பிராமணர்களைத்தான். 

 

மார்க்சிஸத்திலிருந்து தமிழ் தேசியத்திற்கு வந்தவரின் இயக்க ஏடு அது. காட்டுத்தனமாக பிராமணர்களை எதிர்ப்பது தமிழ் தேசிய இயக்கங்களிடையே இருக்கும் ஒரு பொதுவான குணாம்சம். மார்க்சீய பின்புலன் கூட அத்தகைய அணுகுமுறைக்கு விதிவிலக்கில்லை என்பதைத்தான் அக்கட்டுரை சுட்டிக்காட்டியது.

 

பார்ப்பன எதிர்ப்பு மற்றும் விடுதலைப்புலி ஆதரவு, இவை இரண்டும்தான் இன்று தமிழ் தேசியத்தின் முக்கியக்கூறுகள்.

 

செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே என்று பாரதி பூரித்தான். ஆனாலும் அவன் பிறந்த பிராமண சமூகத்தில் தமிழுக்கொன்றும் அதிக முக்கியத்துவம் இல்லை. வட மொழியைப் பேச முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமே அவர்கள் மத்தியில் மேலோங்கியிருந்ததெனலாம். அவங்கள்ளாம் தமிழாளுங்க, என்ற சொலவடை இருந்ததாகக்கூட நினைவு.

 

தமிழின உணர்வு துவங்கியது பார்ப்பன எதிர்ப்பாகத்தான். மொத்த மக்கட் தொகையில் மூன்று சதம் கூட இல்லாமலிருந்தாலும்,  சமூக அடுக்கில் மேலிருந்துகொண்டு, அனைத்து தளங்களையும் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருந்த பிராமணர்களுக்கெதிரான கலகக் குரலாகத்தான் துவங்கியது தமிழின பிரகடனம். அந்த assertion, இன வலியுறுத்தல், தமிழை முதன்மைப் படுத்தினாலும், பிராமண ஆதிக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தெலுங்கு மற்றும் கன்னடம் பேசியவரையும் அதன்பால் ஈர்த்தது. 

 

 

(திராவிட இயக்கம் என்ற சொற்றொடரும் தமிழ் தேசியவாதம் என்பதும் ஏறத்தாழ ஒரே பொருளிலேயெ கையாளப்பட்டு வந்திருக்கின்றன பல காலம்.)

 

பெரியார் ஒரு முறை தமிழன் என்றால் யார் என்ற கேள்விக்கு விடையளிக்கும்போது, பார்ப்பனரல்லாத, பஞ்சமரல்லாதவர்கள், என்று விளக்கி இருக்கிறார்.

 

நாங்கள் பார்ப்பனர்களை எதிர்க்கவில்லை, பார்ப்பனீயத்தைத்தான் எதிர்க்கிறோம் என்று அண்ணாதுரை விளக்கமளித்தாலும்,  பாம்பையும் பார்ப்பானையும் பார்த்தால், முதலில் பார்ப்பானை அடி என்ற பெரியாரின் உபதேசமே தமிழினவாதத்தின் அடிநாதமாக இருந்திருக்கிறது.

 

ஆனால் பொத்தாம் பொதுவான பார்ப்பன எதிர்ப்பு பின்னால் வந்த கொள்ளைக்காரத்தலைவர்களுக்கு வசதியாக இருந்தது என்பதை அறிவுஜீவிகள் உணரவே இல்லை.

 

மதுரையில் ஒரு பெண்ணியவாதி, மனித உரிமைப் பிரச்சினைகளுக்கு தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வந்த வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யரையே நாகப் பாம்பு என்றுதான் வர்ணிப்பார். பிறகு அவரை அழைத்து கூட்டங்கள் போடுவார் என்பது வேறு.

 

இனம் பிரித்துப் பார்க்காத பார்ப்பன எதிர்ப்பு தமிழ் மக்களின் பகுத்தறிவை முடக்கிப்போட்டது. தலைவர்கள் பரந்துபட்ட மக்களை வரைமுறையற்று ஏய்க்க உதவியது.

 

இன்னொரு புறம் அத்தலைவர்கள் மக்களை சினிமா பைத்தியங்களாகவும், விசிலடிச்சான் குஞ்சுகளாகவும் மாற்றினார்கள்,  பணத்திற்காக எதையும் செய்யலாம் என்ற மனநிலையினையும் மக்க்ள் மத்தியில் உருவாக்கினார்கள்.

 

அதே போன்றுதான், தொடக்கத்திலிருந்து விடுதலைப்புலிகளின் அக்கிரமங்களை, அத்துமீறல்களை கண்டிக்காமல், பிரபாகரன் துதிபாடியாக இருப்பதே தமிழ் தேசியத்தின் உச்சம் என்ற ஒரு பிரமையை, இலங்கைக்குள்ளும் வெளியும் தமிழ் ஆர்வலர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கின்றனர். விளைவு  பிரபாகரன் கற்பனை தமிழ் ஈழத்தின் ஏக சக்ராதிபதியாக பவனி வருகிறார்.

 

இனி அங்கே அதிகாரப்பகிர்வு ஏற்பட்டாலும் கூட, மக்கள் நிம்மதியாக சுதந்திரப் பிரஜைகளாக வாழமுடியும் என எனக்குத் தோன்றவில்லை. நிறைய பிரபாகரன்கள் அங்கே தோன்றிவிட்டார்கள். இலங்கைத்தமிழர்களிடம், அவர்கள் நாட்டுப்பிரச்சினை குறித்துக் கேட்டால், எம்.பியாக இருந்தாலும் சரி, சாதாரண மனிதர்களாயினும் சரி, உடனே அந்தப் பக்கம் இந்தப் பக்கம் பார்த்து, குரலைத்தாழ்த்தித்தான் பேசுவார்கள். அந்த அளவு அச்சம் அவர்களை ஆட்டிப்படைக்கிறது.

 

கருணாநிதியின் அண்மைக்கால ஸ்டண்ட்டுகள் அவர்களில் சிலருக்கு ஒரு நப்பாசையைக் கூட ஏற்படுத்தியது உண்மை. எண்பதுகள் மீண்டும் வாராதா? ஆப்பரேஷன் பூமாலை, பேச்சு வார்த்தை ஓரளவேனும் நிம்மதி…இப்படியெல்லாம் கணக்குப்போட்ட்டார்கள். அக்கனவுகளை எல்லாம் தகர்த்துவிட்டார் தமிழினத்தலைவர்.

 

தனது ஆட்சி மீது கடும் அதிருப்தி இருப்பதால் கருணாநிதி அப்படியெல்லாம் வீடு கட்டியிருப்பார் அவர். இப்படி எல்லாம் அவர் செய்யக்கூடும் என்று எதிர்பார்க்காது அவரைத்தூண்டிவிட்ட ஜெயலலிதாகூட விழித்துக்கொண்டிருந்தார்.

 

 

ஓரளவுக்கு மேல் மத்திய அரசை விரோதித்துக்கொள்ள விரும்பாத கருணாநிதி ஜகா வாங்கி விட்டார். 40 வருட போராட்டத்தை ஒரு சில நாட்களில் முடிவுக்குக் கொண்டுவரமுடியுமா என்கிறார். அதெல்லாம் ஆவேசமாக் அறிக்கை விட்டபோது அவருக்குத் தெரியாதா என்ன?

 

ஏதோ நொண்டிச்சாக்கு சொல்லி கருணாநிதி பின்வாங்கிவிடுவார் என்றுதான் பலரும் கணித்திருந்தனர். அதை மெய்ப்பித்துவிட்டார் கருணாநிதி. மாங்கொல்லையிலிருந்து மனிதச்சங்கிலி அவர் செய்த அலம்பலே வாக்குக்களைப் பெற்றுத்தரும் என்று கூட அவர் நினைக்கலாம்.

 

ஆனால் அவரது அந்தர் பல்டியால் ஜெவுக்கு கொண்டாட்டம்தான். விளாசித்தள்ளி விடுவார். நாமெல்லோரும் ரசிக்கலாம்.

 

அதே நேரம், இத்தகைய நிகழ்வுகளின் காரணமாகவே மக்கள்,  இப்படியோ, அப்படியோ சாய்ந்து விடுவார்கள் என நான் நினைக்கவில்லை. இலங்கைத் தமிழர் பிரச்சினை தேர்தலில் நிச்சயம் மையப்படுத்தப்படாது. ஏனெனில் அதை வைத்து யாரும் வாக்களிக்கப்போவதில்லை. அதுதான் யதார்த்தம். தமிழின உணர்வின் தாக்கம் அப்படி, அல்லது, தமிழினவாதம் பேசுவோர் பற்றிய மக்களின் புரிதல் அப்படி.

 

(1993. 30 ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட இலங்கைத்தமிழ் அகதிகளை கட்டாயமாக திருப்பி அனுப்பிவைத்தார் ஜெ. மனித உரிமை ஆர்வலர்கள்தான் கடுமையாக எதிர்த்தனர். தமிழ்தேசிய வாதிகள் வாய் மூடி மெளனிகளாக இருந்தனர். மனித உரிமை ஆணையம் சென்னைக்கு வந்தபோது கூட சடங்கிற்கு ஏதோ கூறிவிட்டு நகர்ந்தவர்தான் மாவீரன் நெடுமாறன். அப்போது நடத்தமுயன்ற பேரணிக்கு திமுக உட்பட எக்கட்சியும் ஆதரவு தராமல், படுதோல்வியில் முடிந்தது அம்முயற்சி. அப்படி ஏதும் ஆணை தம்பியிடமிருந்து வரவில்லை போலிருக்கிறது! இப்படியெல்லாம் நடந்துகொண்டால் இவர்கள் மீது என்னவித மரியாதை இருக்கும்?)

 

நான் மேலே குறிப்பிட்டிருப்பதைப் போல மக்கள் மத்தியில் விடுதலைப்புலிகளுக்குக் கூட இன்று கணிசமான ஆதரவு இருந்தாலும், தமிழ் இன உணர்வு கோஷங்கள், திமுகவின் சரிந்துவிட்ட வாக்கு வங்கியை தூக்கி நிறுத்தாது.

 

தங்கள் மொழி பேசும் மக்கள் எங்கு பாதிக்கப் பட்டாலும் இயற்கையாக ஏற்படும் பொதுவான அனுதாபத்தைத் தாண்டி,  தமிழ் இன எழுச்சி என்று ஒன்று தமிழ்நாட்டில் உருவாவதற்கான சாத்தியக்கூறே இல்லை என்று அடித்துச் சொல்லலாம்.  

 

தமிழ் இன உணர்வு, பார்ப்பன எதிர்ப்பு இரண்டுமே கருணாநிதி உள்ளிட்ட அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுரண்டலைத் தொடர்வதற்காகப் பயன்படுத்தும் வெற்று கோஷங்கள் என்பதை மக்களில் பெரும்பாலானோர் உணர்ந்திருக்கின்றனர் என்றே தோன்றுகிறது.